Bu postu linçlemek yada linçlenmek için açmıyorum.
Bir örnek vereyim, kadının biri hayat hikayesinden yada eşiyle ilgili problemlerinden söz ediyor (ki bu postları çokca görüyoruz) altına bir ton insan kendi hayatı mükemmelmiş gibi bilmişce akıl verme yanlışa yönlendirme çabalarında bulunuyor. Üstelik bunu o kadınları aşağılayarak yapıyor.
Neden bir kimse sıkıntısını paylaşıp fikir istediğinde bu kadar üslupsuzca üzerine gidiliyor?
Belki o kadınların akıla değil de teselliye, anlayışa, onları anlayacak iki çift kelama ihtiyacı var. Kendi normal yaşamlarında belli ki baskın karaktere maruz kalmış, sözü geçmemiş yahut sürekli aşağılanmış insanlar. Hani felek zaten vurmuş siz neden vuruyorsunuz?
Gerçekten bazılarına hak veriyorum. Üzülüyorum. Benim annemde aldatılmasına, üzerine kuma gelmesine, hatta babamın başkasından çocuğu olmasına rağmen beş kızına sahip çıkmak, boşandığı takdirde devlet çocuklarını vermeyeceği için zaten babasız kalmışlar annesiz de büyümesinler onların ahlakından ben sorumluyum, güzelce yetiştireceğim diyerek kendi hayatından feragat edip, gençliğini feda ederek boşanmayan kadınlardan biri. O sebeple boşanmaya cesareti imkanı olmayan kadınlara yapılan fevri yorumlar onlar adına zoruma gidiyor. Çocukları olup boşanmaya imkanı olmayan, maddi yada manevi cesareti, olanağı ve desteği olmayan insanlar. Onlara bir öneri sunmadan direk “boşan” demenin yanlış olduğunu düşünüyorum. Uzaktan boşan demek bekara karı boşamak gibi kolaydır. Eleştirmek o kadınlarda boşanmadığı için kusur bulmak, onları kırmak bizim haddimize değil.

Neden onların acısını anlamıyorsunuz, neden onların dertlerini sadece boşanmakta çözüm sanıyorsunuz. Ben olsam evet aldatılsam boşanırım. Ama demek ki o kadın boşanamıyor. Ona boşan desek kendini daha çok üzecek yıpratacak, üstelik içinde bulunduğu hayat daha çok tahammülsüzleşecek.
Hanımlar lütfen kimseyi kırmadan, incitmeden, aşağılamadan ve karşımızdaki kişinin durumunu imkanını düşünerek yorumda bulunalım.
Annemden örnek vermiştim hani, çevresinde o kadar çok cahil ve kendisini anlamayan insan varmış ki yirmi yıl önce, hani boşansa ne hakkı olacağını dahi bilmiyor kimseye derdini anlatamıyor dişini çektirmeye gittiği dişçiye soruyor hukuki haklarını. Çocuğunun öğretmenine gidiyor mesela derdini anlatıyor, eşim beni aldattı beş çocuğumla yalnız başıma kaldım diye. Bilinçli insanlardan fikir almak ve onların kendini anlayacağını düşünerek derdini paylaşıyor. Onlar da ona boşan demiyor, eğer boşanırsan sigortan yok, evin yok, maaşın yok, çocukların vekaleti babalarına verilir haberin olsun diyor. Ben annemden empati kurarak onları anlamaya çalışıyorum.
O sebeple psikolojik desteğe ihtiyacı olan hanımlara lütfen ricada bulunuyorum çözüm odaklı yada kırıcı olmadan destek olalım. En azından manen yalnız olmadıklarını, güçlü olduklarını hissetsinler. .