O kadar çok kızgınım ki :
Herşeye özellikle bu hayata.
En çok ta kendime, herkes yok olmaz sen bunlarla geçinemezsin dediği halde oldurmaya çalıştığıma beni seviyor sandığıma,
Tüm ailemi arkamda bırakıp kaçtığıma hayatımı mahvettiğime evlatlarıma doğru bir baba seçemediğime aslında kırgınım.
İlk önce hissettiklerimi yazmak istedim..
Eşim iki gündür arkadaşlarıyla gezdi dün pikniğe gittiler bugün kafeye,
Asıl konu şu kızlar 2 saat önce fln eşim tişörtünü çıkardı atletli bı şekilde yanıma geldi çocuklar uyuyo gel balkona gidelim dedi, otururken bı baktım heryeri yanmış kızarmış sen denizemi gittin dedim dün piknikten sonra göle gittik fln zirvalladi göl suyu bu kadar yakmaz bugün olmuş bu dedim yok ne saçmalıyonda sen nerden biliyon fln bağırdı bende bağırdım tabi,
Sonra; sinirlenip anasını siktigim bı bok bilmiyo konuşuyo dedi.
Bende direk gözümün önü karardı ne dediğinin farkında değilsin defol bu evden dedim, gitmiyom lan ne yapcan fln diye üzerime yürüdü.
Bende hemen anasını aradım (annesiyle konuşmuyorum önceki olaylar sebebiyle) dedim senin yetiştirdiğin oğlun benim anamı sikecekmis ben şimdi bu evden gidiyorum istediğin oluyor boşanıyoruz, gel oğlun seni siksin.
Kapattım telefonu tabi nasıl bağırıyo küfürler ediyo, balkonun kapısından bina girişine geçtim eşyalarımı topluyorum geldi bağırdı oda dan kovdum kapıyi kilitledim abimi aradım anlattım geliyorum hemen dedi. Geldi aldı şimdi abimgildeyim çocuklarımı da aldım.
Bağırdı saçmalama etme sinirle söyledim fln gitme çocuklar olmadan yapamam edemem, ben abimi zorla sakinleştirdm. Bitti herşey 7 yıllık sevgi buraya kadarmış.
Sizde tek isteğim bu süreci en kolay şekilde nasıl sakince atlara bilirim ?
Hala elim ayağım titriyo sadece size detaylı anlatabildm abime kavga ettik fln dedim nasıl kurtulucam ben 🥺