Bunu neden anlatıyorum, bu yükü artık omuzlarımdan atmak istiyorum. Özgür olmak istiyorum. Hiçbir aşk sonsuza uzanmıyor ben neden bir kor gibi yüreğimde taşıyorum. Kimse bu kadar sevgiye değmiyor, hiçbir insan…

28 yaşındayım şuan. 2011 lise yıllarım. Çok başarılı bir öğrenciydim. Doktor olma hayalleri ile yanıp tutuşan.
Saçını hep arkadan topuz , at kuyruğu yapıp okuluna giden edebince. Velhasıl..
Anadolu lisesindeyim. Bir arkadaşım var Anadolu öğretmende orada bir arkadaşına benden bahsetmiş, karakterden konu açılmış. Çocuğu hiç ama hiç tanımıyorum. Beni ekliyor Facebook’tan. O kadar edebi dilde konuşuyoruz ki. Hiç görmediğim birine aşık oluyorum, o da bana… günlerce gecelerce sabahlara kadar mesajlaşıyoruz. Sesimizi dahi duymadan araşmadan. Numaramı vermeye korkuyorum. Babamdan çekiniyorum. O da saygı duyuyor. Aynı dizileri izliyoruz. Hatta o zamanlar Dinle sevgili vardı. Onu izler hayaller kurardık. Aşk ne güzeldi, aynadaki beni çok severdim o zamanlar. Bana yazdığı şiirleri okuyunca kendimi severdim kendimi sevdikçe onu severdim. Aynaya uzun uzun bakıp bu aşkı düşünürdüm hep. Leyla olmuştum, Leyla derdi zaten. O da Mecnun gibiydi. Hergün şiirler sözler beyitler yazardı bana. Kendi yazamasa şairlerden yollardı. Tam 9 ay birbirimizi hiç görmedik seslerimizi duymadık ve artık yavaş yavaş bu kızı görmek istiyorum mesajları verdi bana. Bir yandan aile korkusu bir yandan bu aşkın büyüsü bozulur korkusu… 68 kiloydum. Hayatımda 1 kilo bile verememiş ben ona olan aşkımdan, beni ilk görüşte soğumasın diye 45 kilolara düştüm. 3 ay hiçbir şey yemedim adam akıllı..
tabi o arada yaz ayı. Ben zayıflamaya çalışıyorum o beni görmek istiyor , göremiyorum bari sana mektubumu ulaştırayım diyor. Mektubu kabul ediyorum o bırakacak ben bir yerden alacağım. Alıp kaçıyorum hemen…
Bir köşede oturup okuyorum , ağlıyorum ağlıyorum… bu gerçek olamaz bu duygular gerçek olamaz diyorum.
Keşke mektupları buraya yazma imkanım olsaydı. O yaşta bu kadar güzel sevilir mi bir insan.. bu kadar güzel hisler olur mu ? Bu kadar küçük ama bu kadar büyük düşünülür mü ?
Çok zayıfladım onun için lise 2 ye başladığım ilk gün okulda kimse tanıyamadı beni. Hiç unutmuyorum 18 Eylül de onunla buluşma kararı aldık.
Üsküdar da buluşacaktık.
Onu ilk görünce kalbim hızlı hızlı çarpmaya başladı.
Konuşamadım , kekeledim..
yanında yürüyebilir miyim dedi. Çünkü o kadar hızlı gidiyordum ki arkamda kalıyordu .. tabi dedim yavaşladım.
Yüzyüze bakamadık o gün hiç.
Sonra ara ara sesini duydum . Ayda bir buluşma kararı aldık büyüsü bozulsun istemedik. Her sabah okuluma gelirdi masama bir mektup , bir şiir ve bir gül bırakır kendi okuluna öyle giderdi ama yüzümü görmeden. Herkes çok şaşırırdı.
Böyle sevdik.. derken bu aşk doldu taştı ayda bir yetmedi. Sıklaştı..
yemin ederim çok seviyordum deli gibi .. o da öyle..
Oda doktor olmak istiyordu. Sınavlara çalışıyorduk beraber. Ona ders anlatırdım hep.
2.5 yıl sonra her şey o kadar mükemmelken bir anda 3 ay buluşmayalım dedi. Peki dedim, o 3 ayda mektuplar yazdı vs. Sonra bir anda beni aradı ve ayrılmak istedi. İnanamadım. İnanın buradan akıl yürütülecek bir olay değil. Çok yoğun duygular ve çok temiz bir aşk yaşadık. Ben işte tam o günde kaldım. Beni terkettiği anda kaldım.. okulumun son senesiydi. Sene başı ve ben dağıldım ben mahvoldum hiç çalışamadım. Ben tükendim hergğn ağlama krizleri.. tüm lisem onunla geçti. Deli gibi sevdim , görmeden sevdim , onun için bedeller ödedim..
Devamı yorumda