Artık yavaş yavaş 30’una yaklaşan biri olarak hayata dair düşüncelerimin epey değiştiğini fark ettim. O eski toy günlerimdeki ben değilim artık. Çünkü artık direksiyon bende. Hayatımın senaristi benim de diyebiliriz buna. Her film mutlu sonla bitmez tabi. Mutlu sonu görüp görmeyeceğimizi bilemiyoruz. E ne demişler:

Hayat hem uzun hem kısa…

Kendi doğrularım var artık. Kimsenin doğrusunu öyle kolay kabul etmiyorum, etmiş gibi yapıyorum. Çok gevezeydim mesela. Hiçbir lafı cevapsız bırakmazdım. Şimdi sessizliğimle cevap vermeyi öğrendim. Sorgulamazdım mesela. Şimdi yaş tahtaya basmamaya çalışıyorum. Hala geliştiremediğim yönlerim de vardır elbet. Ama her geçen gün kendime dair farkındalığım artıyor. Kendimi keşfetmeye devam ediyorum.
Bu arada kendi değerimin ederini ben belirliyorum. Yok öyle kimsenin değer vermesini beklemek. Beklenti mi? O uzun zamandır yok hayatımda. Ve bu benim mental sağlığıma acayip iyi geliyor.

Bunları neden mi yazdım? 20’li yaşlarımda böyle bir yazı okusam sanırım ben de pff bu ne ya şimdi derdim. Ama 30’dan bildiriyorum. Hayat sizi adeta bir survivor filozofu Nihat Doğan’a çeviriyor böyle. 😋 (şakayla bitirmesem olmazdı😅)

Velhasıl kelam… Farkındalık çok güzel bir şey. Özellikle kendini fark etmek. İşte kendine değer vermenin ilk adımı. Kendinizin farkına varacağınız günlere sevgili kadınlar 🤸‍♀️

Yazan:
30 yaşına ramak kalmış bir kadın

30+ arkadaşlarıma sevgiler selamlar 😋❤️