Merhaba kızlar. Bugün her şeyin üst üste geldiği bir gündü. Beden yorgunluğunun yanında beynim de çok yorgun ve sinirlerim çok bozuk. Ya bugün bende bir sorun vardı ya da diğerlerinde.

Size bir günde başımdan geçenleri anlatarak rahatlamak istiyorum. Okuyanlara şimdiden teşekkürler . Bu sadece bir rahatlama postudur .

Sabah her zamanki gibi okuluma gittim. Nöbetçi öğretmen olduğum için erken de gittim. Hiçbir sıkıntı yoktu. Giriş imzamı attım. Katıma çıktım. Dokuzların katındaydım maalesef. Sürekli bir gruplaşma. Bir yere gidip dağıtıyorum bu sefer başka yerde gruplaşıyorlar. Bu gruplaşmalar da hayra alamet değil maalesef. Neyse çocuklar yani sonuçta. Ben görevimi yaptım.

Nöbette iki erkek öğrenci el ele tutuşmuş geziyor. Uyardım. Sonraki teneffüs biri diğerinin yanağına elini koymuş bir şeyler anlatıyor. Ya sabır dedim yine uyardım. Bir dahaki tenefüs yine o erkek öğrencilerden biri köşede kızı duvara yaslamış. Orda delirdim. Daha dokuzuncu sınıflar. Hareketlere bakın.

Dördüncü dersin teneffüsünde kantine gittim boşaltmak için. Öğrencilerin çoğu beni görünce çıktı. Ben de “Haydi gençler sınıflara” diye bağırıyorum o ara tahmin edersiniz ki. Bir masada on erkek öğrenci oturuyor yanlarına gittim. Hepsi kalktı biri hiç istifini bozmadan oturmaya devam ediyor. “Oğlum hadi sınıfa” dedim. “Yemeğimi yeyip gideceğim” dedi. “Hayır bu teneffüs öğlen arası değil, olsa da fark etmez. Öğrenci zili çaldı “ dedim. Ama çocuk diklenmeye devam etti. Ben de böyle şeylere inanın hiç gelemiyorum. Neyse ben kaldırdım bağırdım tabi. Öyle kalktı. Arkamı döndüm koridora yöneldim orayı halletmek için arkamdan bir şeyler diyor. Ben de döndüm “Ne diyorsun sen? Kendine gel “ diye bağırdım. Benim de çenem durmaz tabi . Bir de saygısızlığa asla asla katlanamam. Öğrenci ama hala dikleniyor . Bende de hiç geri vites yoktur. Üstüme yürüdü, elini kaldırarak laubali bir şekilde konuşmaya devam etti. Ben de tutanağımı yazdım verdim. Atılması için elimden geleni yapacağım, emin olabilirsiniz. Kolay kolay tutanak yazan biri değilim ama, asla böyle şeylere tahammülüm yok. Siz de veli oldunuz ya da olacaksınız. Lütfen bir büyüğüyle nasıl konuşması gerektiğini çocuklarımıza öğretelim. Ben orda kendime hakim olamayabilirdim. Gerçekten çocuğa vurmamak için kendimi sıktım. Beni tanıyan öğrenciler düştüğüm duruma çok üzüldüler . O kadar moralim bozuldu ki. Hiç böyle bir şey yaşamamıştım. Çünkü beni tanıyanlar bilirler ki onlara kızıyorsam bile onlar içindir. Bu da böyle geçti.

İstiklal marşını güzel okuma yarışması var. Müdür yardımcısı benim çalıştırmam için rica etti. Ben de bildiğim öğrenciyi çalıştırmaya başladım. Aylar önce okul bazında istiklal marşı yarışması olmuş ve başka bir öğrenci birinci seçilmiş. Bizim onunla alakamız yok ama. O öğrenciyi zümrelerimden biri (en fazla işten kaçanı) doldurmuş doldurmuş salmış üstüme. Bu çocuk kesinlikle saygısız değil, hevesini de kırmamak için uzun uzun konuştum kendisiyle. Seneye de seninle hazırlanırız falan dedim. Çünkü etkinliklerde heves kırıcı olmayı hiç sevmem. Ama epey uğraştırdı beni. Bunu sorumlusu tabiki öğrenci değil, kendini bir şey sana bir hoca. Hatta öğrenciye dedim ki “Hocanla çalıştıysanız da benim haberim yoksa siz gidin biz çekiliriz” dedim. Ama biliyordum çalışmadıklarını. Onun rahatlığıyla söyledim. Tabiki öğrenci de “Yalnızca iki kez çalıştık” dedi. “Tamam gel oku, seni dinleyeyim” dedim. Kendine güvenmediği için gelmedi. Bu da böyle geçti.

Çıkışta bir sınıfta problem olmuş. Sınıfın hocası bana sordu. Ben de bilmediğimi söylerken çok sevdiğim bir öğrenci ağlamaya başladı. Kızcağızı teselli ettim, sarıldım. Öğrenciler gidince hoca da ağladı. Hoca yeni atandı , henüz çok duygusal ve daha önce çalışmamış. Ondan olduğunu düşünüyorum. Onları teselli edeyim derken tabi saat oldu dört. Okul üçte dağılıyor ama. Sonra çıkışta müdür yardımcısıyla da biraz atıştık. Burda ben haksız olabilirim emin değilim. Ders programıyla ilgiliydi. Ama çok büyük bit şey değil. Tatlıya bağlandı.

Eve geldim nihayet. Arabadan indim . Eve çıktım. Kaynanam hazırlanmış beni bekliyor zaten. Yarın isteme var birkaç şey alacaktım. Unutmuşum bu olaylardan sonra almayı. Kaynanam da resmen koşarak evine gitti onları da alamadım.

Kocam geldi. Yemek yapmadım diye biraz surat yaptı. Ona da sinirlendim. Yav git alıver iki dürüm. Halim kalmamış. Sinirlerim yıpranmış. Yani biraz anlayış.

Zaten şu an sesim kısık çıkmıyor. Kemiklerime kadar tüm vücudum ağrıyor. Kızım akşama kadar hiç yemek yememiş, yarım kase makarnayı zor yedirdim. O da durmuyor. Ben de kendimi bunalmış hissediyorum. İki de bir balkona çıkıp nefes alıyorum. Bağırmamak, çıldırmamak için kendimi zor tutuyorum. Bana akıl sağlığı dileyin 🤓